من چهره ام گرفته
ساعت ٩:۱٧ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/۸/۱٩   کلمات کلیدی:

من چهره ام گرفته

من قایقم نشسته به خشکی

با قایقم نشسته به خشکی

فریاد می زنم :

وامانده در عذابم اندخته است

در راه پر مخافت این ساحل خراب

و فاصله است آب

امدادی ای رفیقان با من!

                                                             نیما ،«قایق»

   در نتیجه شاعر خوب آن کسی باشد که همه ی فرضها را در پیش پای ما بگذارد تا ما پس از زحمات زیاد به حل آن نائل آییم و دل بدین شادمانی کاذب خوش کنیم .

   سخن آخر اینکه سمبل در شعر همیشه هیچ گاه خواننده ی بردبار را قانع نمی کند ، همیشه چیزی دارد ناملموس و دور از دسترس و محتاج کشف .