قطعه ای از رساله ی عشق عین القضات
ساعت ٢:٥٧ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/۱/۱   کلمات کلیدی:

 

هر چه می نویسم پنداری دلم خوش نیست و بیشتر آنچه در این روزها نبشتم همه آن است که یقین ندانم که نبشتنش بهتر است از نانبشتنش.ای دوست نه هرچه درست و صواب بود ، روا بود که بگویند... و نباید که در بحری افکنم خود را که ساحلش بدید نبود ، و چیزها نویسم بی "خود" که چون " واخود" آیم بر آن پشیمان باشم و رنجور.ای دوست می ترسم - وجای ترس است- از مکر سرنوشت...حقا و به حرمت دوستی ، که نمی دانم که این که می نویسم راه "سعادت" است که می روم ، یا راه         " شقاوت"؟و حقا ، که نمی دانم که این که نبشتم "طاعت" است یا "معصیت"؟کاشکی ، یکبارگی، نادانی شدمی تا ، از خود ، خلاصی یافتمی!چون در حرکت و سکون چیزی نویسم، رنجور شوم از آن به غایت! و چون در معاملت راه خدا چیزی نویسم ، هم رنجور شوم؛چون احوال عاشقان نویسم نشاید ؛چون احوال عاقلان نویسم ، هم ، نشاید ؛و هر چه نویسم هم نشاید ؛و اگر هیچ ننویسم هم نشاید؛و اگر گویم نشاید ؛و اگر خاموش گردم هم نشاید ؛و اگر این واگویم نشاید و اگر وانگویم هم نشاید...                                                                  ...و اگرخاموش شوم هم نشاید!                                                                                                      [ رساله عشق]